17 edycja 17 edycja 17 edycja konfrontacje teatralne
18 edycja 17 edycja konfrontacje teatralne

Aporia’43 / Dekalog: lokalna wojna światowa / Dyskusja

Podczas tegorocznych Konfrontacji Teatralnych zaprezentujemy projekt społeczno – teatralny, którego efektem jest dwugłos artystyczny w sprawie Wołynia – spektakl “Aporia’43/Dekalog: lokalna wojna światowa” przygotowany przez Teatr Arabesky z Charkowa i Scenę Prapremier InVitro z Lublina. Następnego dnia – 16. października o godz. 13.00 w Sali Unii Lubelskiej w Klasztorze oo. Dominikanów odbędzie się dyskusja z udziałem historyków i publicystów dotycząca spektaklu i poruszonego w nim tematu.

Moderator dyskusji:
Hubert Łaszkiewicz – polski historyk dziejów nowożytnych. W 1985 ukończył studia historyczne na KUL. Od 1989 tamże zatrudniony – w Katedrze Historii Powszechnej Wieków Średnich oraz w Katedrze Historii Szkolnictwa. Obecnie kierownik Katedry Historii Europy Wschodniej Instytutu Historii KUL. Zainteresowania naukowe: historia dawnej Rzeczypospolitej i Carstwa Moskiewskiego, Europy Środkowo-Wschodniej XVI-XVII wieku, historia gospodarcza, idei, religii oraz historia historiografii. Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego, Towarzystwa Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej.

W dyskusji udział wezmą:

O. Tomasz Dostatni – dominikanin, publicysta, duszpasterz inteligencji, rekolekcjonista. Ukończył studia filozoficzne i teologiczne na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Kształcił się w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym Dominikanów oraz uczęszczał na wykłady z literatury polskiej i rosyjskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1990-1995 mieszkał w Pradze, gdzie pełnił funkcje mistrza nowicjatu, proboszcza Polskiej Parafii Personalnej, korespondenta Radia Watykańskiego i Katolickiej Agencji Informacyjnej. Publikuje w prasie świeckiej i katolickiej. Zaangażowany w ruch ekumeniczny, dialog z innymi religiami oraz dialog społeczny. W Polskiej Prowincji Dominikanów pełni funkcję promotora Iustitia et Pax oraz promotora ekumenizmu. Był członkiem międzyresortowego zespołu doradców przy premierze RP do spraw Polonii i Polaków za granicą. Jest członkiem rady Fundacji św. Wojciecha – Adalberta, oraz został mianowany katolickim kapelanem Zjazdów Gnieźnieńskich.

Jarosław Hrycak – historyk, profesor Ukraińskiego Katolickiego Uniwersytetu we Lwowie, dyrektor Instytutu Badań Historycznych na Uniwersytecie I. Franki we Lwowie. Wykładał m.in. na Uniwersytecie Środkowoeuropejskim w Budapeszcie (1996–2009), Uniwersytecie Harvarda (2000, 2001) i Uniwersytecie Columbia (1994, 2004). Autor ponad czterystu publikacji poświęconych historii i współczesnej tożsamości Europy Środkowo-Wschodniej (m.in. opublikowanych po polsku książek “Historia Ukrainy 1772–1999. Narodziny nowoczesnego narodu” oraz “Nowa Ukraina. Nowe interpretacje”). W Wydawnictwie Krytyki Politycznej ukazał się wywiad-rzeka z Jarosławem Hrycakiem pt. “Ukraina. Przewodnik Krytyki Politycznej” (2009).
Profesor Jarosław Hrycak jest jednym z tych ukraińskich intelektualistów, którzy od lat biorą udział w debacie z polskimi kolegami. Robi to poprzez książki, dyskusje, artykuły, wywiady oraz spotkania. Jako historyk jest świetnym znawcą dziejów najnowszych Ukrainy oraz przełomu XIX i XX wieku. Jarosław Hrycak reprezentuje krytyczną szkołę historiografii liberalnej. W odróżnieniu od prac historyków o nastawieniu nacjonalistycznym czy narodowym, nie ma w niej apologetyki wszystkiego, co służy rozwojowi państwa, idei czy ducha narodowego. Zarazem jednak Hrycakowi nie jest obojętna kwestia ukraińskości, języka, tożsamości narodowej a zwłaszcza świadomości historycznej niebędącej wypadkową świadomości historycznej sąsiadów. Jednocześnie opowiada się ona za politycznym, a nie etnicznym rozumieniem tych pojęć. Dostrzega także wielokulturowość społeczeństwa ukraińskiego, zwłaszcza w Galicji, i traktuje taki stan rzeczy jako element wzbogacający.
Marcin Wojciechowski “Gazeta Wyborcza”

Grzegorz Motyka – doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce w roku 2007 na podstawie rozprawy habilitacyjnej Ukraińska partyzantka. Działalność Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii 1942–1960. Prowadzi badania nad stosunkami polsko-ukraińskimi 1939–1989, zwalczaniem przez sowiecki aparat bezpieczeństwa ruchu oporu na Litwie, Łotwie, Białorusi, Ukrainie i w Estonii w latach 1939–1953, polityką organów bezpieczeństwa PRL wobec mniejszości narodowych. Za pracę naukową otrzymał Nagrodę Porozumienia Wydawców Książki Historycznej „Klio” za rok 2006, Nagrodę Przeglądu Wschodniego, Nagrodę Historyczną „Polityki”, z rąk Arcybiskupa Jozefa Życińskiego otrzymał nagrodę „Memoria Iustorum” za „budowę pomostów w kulturowym dialogu pomiędzy Polską a Ukrainą”.

Paweł Smoleński – reporter, publicysta, od 1989 roku dziennikarz “Gazety Wyborczej”, wcześniej współpracownik pism drugiego obiegu. Opublikował: Pokolenie kryzysu (Instytut Literacki w Paryżu), “Gazeta Wyborcza” — lustro demokracji (Noir sur Blanc), Salon patriotów (Rytm), Pochówek dla rezuna (Czarne), Irak. Piekło w raju (Świat Książki, Czarne), Izrael już nie frunie (Czarne), Bedzies wisioł za cosik. Godki podhalańskie (Znak), Balagan. Alfabet izraelski (Agora). Kilkanaście jego reportaży opublikowała paryska “Kultura”. Laureat Nagrody Pojednania Polsko-Ukraińskiego w 2003 roku za książkę Pochówek dla rezuna i Nagrody im. Kurta Schorka za teksty poświęcone Irakowi. W 2006 roku otrzymał także Nagrodę im. Beaty Pawlak za zbiór reportaży Izrael już nie frunie. Mieszka w Warszawie.
Profesor Jarosław Hrycak jest jednym z tych ukraińskich intelektualistów, którzy od lat biorą udział w debacie z polskimi kolegami. Robi to poprzez książki, dyskusje, artykuły, wywiady oraz spotkania. Jako historyk jest świetnym znawcą dziejów najnowszych Ukrainy oraz przełomu XIX i XX wieku. Jarosław Hrycak reprezentuje krytyczną szkołę historiografii liberalnej. W odróżnieniu od prac historyków o nastawieniu nacjonalistycznym czy narodowym, nie ma w niej apologetyki wszystkiego, co służy rozwojowi państwa, idei czy ducha narodowego. Zarazem jednak Hrycakowi nie jest obojętna kwestia ukraińskości, języka, tożsamości narodowej a zwłaszcza świadomości historycznej niebędącej wypadkową świadomości historycznej sąsiadów. Jednocześnie opowiada się ona za politycznym, a nie etnicznym rozumieniem tych pojęć. Dostrzega także wielokulturowość społeczeństwa ukraińskiego, zwłaszcza w Galicji, i traktuje taki stan rzeczy jako element wzbogacający.

...